„Nie tak trudno! — Ranczer wcisnął się głębiej do Płaczącej Wdowy w chacie”

„Nie tak trudno! — Ranczer wcisnął się głębiej do Płaczącej Wdowy w chacie”
Burza rozpętała się przed zmierzchem. Powolny szept wiatru, który wraz z zapadnięciem nocy przerodził się w wściekłe wycie. Śnieg walił w ściany chaty z taką siłą, że drewno jęczało, jakby sama góra wystawiała na próbę wytrzymałość małego schronienia. Mara Lynch cicho poruszała się po mrocznym wnętrzu, z latarnią w dłoni, sprawdzając po raz trzeci okiennice. Nie bała się burz; trzy zimy samotności przyzwyczaiły ją do nich. Tym, co naprawdę ją przerażało, była cisza, która zapadała, gdy wiatr ucichł. Cisza, która przypominała jej cmentarz, wspomnienia, które pragnęła pogrzebać głębiej niż zamarznięta ziemia na zewnątrz.
Otuliła ramiona ciaśniej szalem i próbowała myśleć o czymkolwiek innym niż o swojej samotności. Ogień trzaskał słabo, walcząc z zimnem, które wdzierało się przez każdą szparę w chacie. Mara przykucnęła, by dołożyć kolejny kawałek drewna, gdy nagłe, gwałtowne pukanie do drzwi przerwało kruchą ciszę. Zamarła. Nikt nie powinien podróżować w tej burzy. Nikt nie powinien być na zewnątrz. Serce waliło jej w piersiach, gdy się wyprostowała, wpatrując się w drzwi, z latarnią lekko drżącą w dłoni. Rozległo się kolejne głośne pukanie, tym razem bardziej natarczywe, wprawiając zawiasy w drżenie. Przełknęła ślinę i zmusiła się, by głos brzmiał spokojnie.
„Kto tam?” zawołała, choć wiatr niemal pochłonął jej słowa.
Nie było odpowiedzi – tylko kolejne, donośne pukanie.
Strach i instynkt walczyły w niej. Co, jeśli to obcy szukający kłopotów? Co, jeśli to ktoś ranny? A może coś gorszego? Powoli ruszyła w stronę drzwi, oddychając płytko i krótko, i odsunęła zasuwkę. Lodowaty podmuch uderzył ją, gdy drzwi się otworzyły. Śnieg wirował w środku niczym żywa istota, a w białym chaosie dostrzegła wysoką postać opartą ciężko o framugę. Jego kapelusz był pokryty śniegiem, a płaszcz sztywny od lodu. Zgarbione ramiona zdawały się dźwigać cały ciężar każdego oddechu.